• ครอบครัวไดอารี่คลับ •
 

     การเริ่มต้นเขียนไดอารี่คลับ คือตอนจะไปดูตอนเสิร์ต Linkinpark เมื่อปี 47 ตอนนั้นเขียนไดอารี่หลายที่ หลายเวบ เพราะเป็นคนชอบลอง แล้วตอนนั้นพักให้เคมีบำบัดปีนึงเต็มๆ ชีวิตเลยมีแต่อินเตอร์เนตเป็นเพื่อน เจอมิตรมากมาย ตอนนั้นยังไม่มีลูกเลย ^_^ เขียนไดอารี่ได้ทุกวี่ทุกวัน แล้วก็มีความสุขเหมือนเป็นบ้านอีกหนึ่งหลัง มีคนให้กำลังใจมากมาย มีแกงค์ปลาดุกฟู ย้อนไปอ่านก็ยังขำ เพราะทุกคนน่ารักมากๆ พอการงานมากขึ้น ก็เริ่มหายไปจากไดอารี่คลับทีละคน ในแกงค์ก็เลยเหลือแค่พี่ต้อยติ่ง

     ตอนที่มีกิจกรรมไดอารี่คลับครั้งที่ 2 ที่สวนรถไฟ แอบหนีงานเข้าเมืองกรุงฯ ไปนั่งเขียนไดอารี่ริมสวน ได้เห็นพี่นาน่าทำงาน ยิ่งปลื้มมมมมมมม แบบว่าชอบผู้หญิงทำงาน รักผู้หญิงเก่งๆ ไม่รู้ว่าพี่นาน่าจะรู้สึกว่ามีรังสีออร่าอะไรหรือเปล่า เพราะแอบมองตลอด เผลอเป็นมอง วันนั้นเป็นนักปั่นน่องเหล็กให้พี่ etabo เพราะหน่วยก้านไปทางทอม เลยปั่นให้ตากล้องเค้าเก็บภาพบรรยากาศงาน ตอนนั้นก็ปลื้มพี่โบด้วย เพราะเจ๋งมากในด้านการถ่ายรูป เพราะมุมมองของพี่โบแต่ละรูปที่ถ่ายทอดออกมาเจ๋งมาก พี่โบสั่งไปซ้ายก็ซ้าย สั่งขวาก็ขวา พี่โบให้จอดไหน ให้ไปไหนก็ไป ขอให้ได้เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยกิจกรรมไดอารี่คลับ ไปทุกฐาน พี่โบเล่นก็เล่น พี่โบถ่ายรูปข้าเจ้าก็เฝ้าจักรยาน - -" ยังเขินๆอยู่ ยังเสียดายอยู่ทุกวันนี้ว่าไม่ได้กอดพี่นาน่าเลย ตัวเล็กๆ อย่างกับเด็ก ม.ปลาย แต่เก่งขั้นเทพ ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ ยังไม่มีวันไหนเลยพี่ไม่เปิดไดอารี่คลับ แต่ก่อนอ่านและหาข้อมูลในอินเตอร์เนตเยอะมาก พอมีลูกกลายเป็นว่าอ่านแต่ข้อมูลเกี่บวกับลูกแล้วก็ไดอารี่คลับเท่านั้น

     ตอนที่ไม่มีลูก อ่านทุกไดอารี่ แรกๆก็คอมเมนต์กลับทุกไดอารี่ คุยกันมากกว่าคนในครอบครัวซะอีก ที่ไดอารี่คลับตอนนั้นมีแต่ความเป็นมิตร มีแต่คนรักกัน ไม่ความแตกแยก ไม่มีใครว่าใครด่าใครประชดประชัน แต่พอสังคมโลกเปลี่ยน สังคมอินเตอร์เนตก็เปลี่ยน ยิ่งตัวเองพอมีลูก การอ่านไดอารี่ลดลงกว่าครึ่ง เริ่มพาตัวเองไปอ่านแต่เวบแม่ๆลูกๆ ไดอารี่ก็เป็นไดอารี่แม่ลูก กลายเป็นว่า เหลือการอ่านไดอารี่ที่เค้าไม่มีลูกอยู่สามไดถ้วน คือไดอารี่พี่นาน่า หมูจ๋า แล้วก็พี่ต้อยติ่ง และตั้งแต่มีลูก เป็นอีแอบสุดๆ อ่านไดอารี่ทุกหน้าของแม่ๆ แต่ไม่ค่อยคอมเมนต์เท่าไหร่ ปลื้มแม่ๆหลายคน แต่ ไม่เคยบอก แอบปลื้มเงียบๆ แอบอ่านเงียบๆ พอคลอดลูกปุ๊บก็ค่อยไปแจกพาสเวิร์ด นั่นก็คือ พี่จิ และ พี่หน่อย จากนั้นก็ตามอ่านจากคอมเมนต์ในไดพี่จิที่เป็นแม่ๆ เลยลาม ปลื้มอีกหลายคน แต่คนที่อ่านทุกหน้าไม่เคยพลาดซักหน้าเดียวเลย คือ พี่จิบ ชอบมาก เหมือนที่ชอบพี่จิ พี่หน่อย คือ มีสไตล์ของตัวเอง เป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องใช้แสตนอินในการเขียนไดอารี่ และเจ๋งกันคนละแบบ เป็นคนปากหนัก พูดน้อย ต่อยหนัก รักใครชอบใครต้องใช้คีมง้างปาก แต่ดีที่มือยังไว ยังพิมพ์บอกได้ว่าคิดถึงนะคะ รักนะจุ๊บๆ ^ ^
     พี่พิม เป็นไดอารี่ที่่อ่านตามจากลิงค์ของพี่จิ ชอบทุกรูปที่พี่พิมถ่าย เพราะรูปบอกตัวตน บอกมุมมองได้หมดเหมือนที่พี่จิเขียนถึงพี่พิมในได พี่พิมเป็นคนใจบริสุทธิ์ เป็นคนเก่ง ที่สำคัญที่ปลืมมาก เพราะพี่พิม "สวย" อิอิ แบบว่าแอบชอบพี่พิมแหละค่ะ

     ท้ายที่สุดขอบพระคุณพี่นาน่าพี่กวงที่ทำไดอารี่คลับขึ้นมา ให้คนที่รักการเขียน รักการอ่าน ได้มีพื้นที่ในการแสดงออก ทำให้เกิดครอบครัว เป็นบ้านที่น่าอยู่ขึ้นมา ทำให้หนูได้รู้จักพี่สาวที่น่ารักตั้งหลายคน เขียนไปยิ้มไปนะคะเนี่ย ^^


หาเจอแต่ไฟล์นี้ อันอื่นฝากที่ photobucket ชื่อไหนก็จำมิได้ 555 โก๊ะจริงๆ

ครอบครัวไดอารี่คลับ

กับรูปนี้ มีเสี้ยวขาพี่นิกด้วย ^^

     Share

<< สวัสดีปีใหม่ไทยหนึ่ง...ปีกระต่าย >>


Posted on Fri 31 Dec 2010 13:19

 

 




 

 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 

เกือบพลาด เขียนถึงพี่ไม่มีไปกระซิบบอกเลยน๊า
พีพิม   
Tue 11 Jan 2011 14:34 [3]

ตลกอ่ะ
เหมือนทอมแอบรักสาวเลยกวาง 5555555555
รักนะจุ๊บๆ (เอาบ้างดิ)
jjmommy   
Mon 3 Jan 2011 23:41 [2]

แซร่ดดดดดดด นึกว่าจะเมนต์อย่างนี้
"นึกว่าเป็นรูปเจ้าของไดซะอีก"

โหยยยยยยยยย เศร้าาาาาาาจาย
กวางมนกิ๊บ   
Fri 31 Dec 2010 16:10 [1]